Blog

Pos. 14’00.180N 034’56.469W

De nacht is wat onstuimig verlopen. Een mooie wind dat wel maar door de kruiszeeën werd de boot van kant tot kant geslingerd. Net als gisterennacht hebben we zij aan zij met de Atropos gezeild. Een Japans vissersschip is op een gegeven moment tussen ons in gevaren. Geen reden voor paniek maar wel even de aandacht erbij gehad.
Het opkomen van de zon was prachtig. Door het gebrek aan slaap in de nacht, hebben we in de ochtend de slaapschuld weggewerkt.
De wind minderde gedurende de ochtend in kracht. De Atropos opperde om de genakker de mast in te hijsen. Inmiddels was de wind rond de tien knopen, perfect voor de lichtweerzeilen. Tot aan de schemering hebben we de genakker in de top gehad. Buiten in de kuip met zijn alle pannenkoeken eten met voor de boeg de ondergaande zon, kan het beter?
We gaan ons opmaken voor een sterrenshow. Kennelijk zijn er de aankomende week diverse vallende sterren te zien op de oceaan. We zijn benieuwd!

Groetjes van de Hera-crew

Afstand afgelegd; 713 NM
Afstand te gaan; 1201 NM

Pos. 14’41.520N 032’58.448W

Wederom een rustige nacht achter ons gelaten met de Atropos aan ons bakboordzijde. Voor de nacht even met David de koersen doorgesproken, zo konden we parallel aan elkaars zijde blijven zonder te veel bijsturen. De stuurautomaten deden het werk.
In de ochtend weer wat laat ontbeten en na het ontbijt/brunch de jongens aan het schoolwerk gezet. Toch verwonderlijk dat jochies van acht jaar, lichtjaren in een schommelende boot kunnen gamen en druk zijn met ander tijdverdrijf maar als het op schoolwerk aankomt binnen een kwartier ‘zeeziek’ kunnen zijn.
Na de voorbereidingen voor het avondeten, zijn we van koers verandert. De Atropos heeft een weerman aan de wal die zij kunnen contacten en deze melde dat de wind op onze breedtegraad flink gaat minderen. Zuidelijk zou de wind in kracht hetzelfde blijven.
Nu we bijna op het punt zijn aangekomen om weer westwaarts te gaan, zien we de Zouterik op de AIS. Wel zo gezellig. Thom helemaal door het dak, er zit een hottie van twaalf aan boord.
Kipsaté met groente en rijst stond op het menu. En na het eten, zijn we allemaal even onder de dekdouche gaan staan. Met deze zeegang best een uitdaging maar we zijn weer fris en fruitig.
Alles gaat goed aan boord. We staan trouwens versteld van de aantallen Japanse! vissersboten hier in de omgeving.
Groetjes van de Hera-crew

Afstand afgelegd;575 NM
Afstand te gaan;1317 NM

Pos. 15’27.680N 031’33.914W

5 december, Sinterklaasavond. Spanning is te snijden, zelfs voor fokkemaatjes die al een tijdje niet meer in de Goedheiligman geloven. Maar voordat de avond zich presenteerde, eerst maar even de dag doornemen. De nacht verliep prima. De wind nam in kracht toe en met alleen ons ‘kleine’ grootzeil gleden we van de golven af. De Atropos was inmiddels zo’n drie NM van ons verwijderd en we besloten om ietsjes dichterbij te komen. Gefocust op het groene toplicht zette we koers naar de Atropos. We waren in een goed gesprek verwikkeld en vergaten Willie met bemanning een beetje. Toen we eenmaal de hoofdlamp van David zagen, hadden we door dat we volledig in de aura van de Atropos waren beland. Een bibberende stem van de schipper over de VHF bevestigde onze ‘danger-close’ manoeuvre. Niets aan de hand, even oploeven en we waren weer ok. 0.5 NM was de afstand. Ruimte zat.
Deze dag was gevuld met bijslaapmomenten, eetpartijen en films. Rond 1700 uur boordtijd kwam de neef van Sinterklaas op bezoek bij de Hera. Sinterkees is zijn naam. De neef is een slechtgemanierd mannetje, brutaal en grof in de mond. Door dit gedrag mag hij alle kinderen die niet in Nederland maar op zee Sinterklaasavond vieren een bezoek brengen. Mooie gedichten (geschreven door de Sint zelf) werden voorgedragen. Cadeautjes werden uitgedeeld. Een leuk feestje aan boord met als kers op de taart, zelfgebakken pepernoten.
Verder gaat het aan boord goed. Systemen doen het top. De accu’s staan in het midden van de middag op 100% En dat met alle verbruikers eraan, ben ik meer dan tevreden. Zal wat zijn, komen we straks aan in Suriname met een volle brandstoftank en volle accu’s.
Dat was het voor nu, graag tot morgen.
Groeten van de Hera

Afstand afgelegd; 450
Afstand te gaan; 1415

Pos 16’01.353N 029’09.423W

Log dag 3

De tweede nacht van de reis naar Suriname verliep rustig. 12 tot maximaal 15 knopen wind uit NNO. Golven die meer uitgestrekt waren maakte het zeer aangenaam. Door de afwezigheid van de maan zijn de sterren mooi te zien.

Nienke en ik hadden de eerste wacht en wisselde elkaar af voor de ‘oogjes in het zeil’. Het is heerlijk rustig met betrekking tot de scheepvaart dus echt de ogen op steeltjes zijn niet nodig. De enige zichtbare boot in de buurt, was de Atropos. Die lag 5 NM voor op ons. Achter ons de Zouterik en de Saar.

In de ochtend hebben we het ontbijt omgetoverd tot brunch. Voor de laatste keer konden de gekochte broodjes in de oven. Morgen gaan we over op afbakbrood. Langzamerhand komen we in het ritme van de oceaan. Niets moet, alles mag. Na de wachtdiensten is er meer dan genoeg ruimte om de slaapschuld in te halen. Het avondeten is een mijlpaal van de dag geworden en tussen alle films worden er spelletjes gespeeld.
Net na het middaguur hadden we bezoek van een vogel die op een Ibis leek. Na een paar uur rust en wat water vervolgde de vogel zijn vlucht. Was wel een mooie break van de dag.

Afgelegde NM; 291
Afstand te gaan; 1559
Groeten van de Hera en tot morgen.

Pos. 16’27.010N 026’49.562W

Trossen los… eindelijk! Na zeven dagen Mindelo, na ruim twee weken Kaapverdië of eigenlijk na vijf jaar Nederland. Vijf jaar ploeteren, plannen, loslaten, en organiseren. Eindelijk kunnen we de plas over. Het is zover.

Voor het vertrek heerst er een hamstergedrag onder de cruisers. Mensen zijn druk bezig de supermarkten van Mindelo leeg te kopen. Winkelwagens vol met pasta, water, bier en andere lekkernijen staan op de steiger alsof het de maandagmorgen spits richting Amersfoort is. Bij de meeste boten is de waterlijn niet meer te herkennen als zodanig door de hoeveelheid proviand. Zo ook bij ons. In elk hoekje en gaatje is wel een fles water of frisdrank te vinden. Dankzij Nienke hebben we sinds Sal, Kaapverdië een heuse vrieskist aan boord. Deze zit tot de rand toe vol met kip, gehakt en jawel…frikandellen!

Ik ben benieuwd of we alles (kunnen) opeten tijdens de tocht naar Suriname.
Gisteren zijn we samen met de Atropos met haar kleurrijke bemanning vertrokken uit de baai van Mindelo. De Saar samen met de Zouterik zouden twee uurtjes later vertrekken. In een groepje varen wij de oceaan over. Wel zo gezellig en het komt de veiligheid ook ten goede. Het was een vlotte start aangezien we in de acceleratiezone tussen de eilanden São Antão en São Vincente zaten. In de avond ging de wind raar gedrag vertonen. Hij kwam vanuit elke hoek en wisselde vaak en snel van kracht. Dit gepaard met kruiszeeën maakte het in de eerste uren van de nacht onaangenaam aan boord. Toen Lonneke op wacht ging, werd het geleidelijk rustiger op zee en kwam er een stabiele NNO wind met 15 tot 19 knopen. De gekoesterde Passaat blaast ons nu richting Zuid-Amerika. In de ochtend hebben we meer zeil opgezet om toch een leuk daggemiddelde te halen.

Aan boord is de sfeer top. We moeten nog een beetje ingeslingerd worden. We hebben nog niet zoveel trek in voeding maar de zin in broodjes hamburger is inmiddels wel aangewakkerd. Bij het maken van dit verhaaltje werden we ‘verstoord’ door een gierende vismolen. We hadden beet. Een mooie kleine MahiMahi werd binnengehaald maar eenmaal bij boot was deze vis kundig genoeg om van de haak te springen. Het blijft dus broodjes hamburger.

Alle systemen aan boord werken naar behoren, blijft er meer tijd over voor de filmmiddag en ingemaakt worden met boordspelletjes.

Groeten van de Hera

Afgelegde NM; 139
Afstand te gaan; 1684

Diferentes Emociones

Binnen in de boot is het nog uit te houden. Buiten is het rond het middaguur en de temperatuur liegt er niet om. Ik hoor op de steiger hobbelige gesprekken tussen Franse, Spaanse en Noorse zeezeilers. Waar Vivian Oskam in haar boek het over ‘railingklevers’ had, heb ik nu beeld en geluid wat zij bedoelde. In de aanloop naar het vertrek zijn railingklevers onhandig maar als je in de marina ligt met helder water rond de kiel is het railingkleven een soort dagelijkse bezigheid. Je krijgt zoveel informatie van mensen, over ankerplekken, waar je het goedkoopst en best kan liggen, etc. Daar is geen boek tegen opgewassen. Enfin…het vertrekkersleven is begonnen.
Voor het gevoel is het nog maar een aantal dagen geleden, dat we het volledige assortiment aan emoties voorbij hebben zien vliegen. Stress om het huis, stress om verhuizing naar de boot, stress om eigenlijk heel veel aspecten. Verdriet om de mensen die we ‘achterlaten’ en die we enorm gaan missen. En als je dat allemaal achter de rug hebt komt de onzekerheid. Is dit wel handig, is dit wel slim. Gaan we echt met dit brok staal (deels zelf in elkaar gelast zonder enige vooropleiding met lassen) het zoute nat tegemoet?!! HOLY shit, eerst maar even een bekertje Schipperbitter over de reling als offer aan Neptunus. Dat hij maar goedgezind blijft met ons.
Die emoties komen en gaan net als de golfbeweging op zee.
Tussen de golven is er de rust waar je kan genieten van alles om je heen. Genieten van alle mooie teksten van dierbare die ons een behouden reis toewensen, genieten van de enorme positieve energie die van ons thuisfront afkomt, genieten van de scherpzinnigheid van de kinderen (zit soms in een kleine zin of opmerking) en uiteraard genieten van het fauna in de zee.
En zo zoetjes aan gaat het gejaagde leven waar efficiëntie hoog in het vaandel staat naar een leven waar het wat relaxter gaat.
Voorheen 0600 uur in de auto naar het werk en om 1730 in de file naar huis en o ja, nog even een klein boodschapje omdat je er toch rijdt, even snel eten en kids naar bed. Vervolgens klussen op de boot tot een uur of 2200 wat al snel betekende 2300 uur in bed. In bed de planning doornemen voor de volgende dag….is nu…wakker worden…..slippers zoeken….kijken in de spiegel of je nog voor de dag kan komen…broodje halen in de stad….eten.. En dan maar even kijken of we naar een strandje kunnen lopen om even uit te rusten van het broodje halen. Heerlijk!
Even een kleine terugblik op de trip tot nu toe.
Na een super leuk feest met enorm veel leuke mensen waar wij ons zeer vereerd bij voelen om daar deel van uit te maken hebben we een weekje de tijd genomen om de puntjes op de I te zetten. Fantastisch mooi weer, alleen op de dag van vertrek een lekkere windkracht zes met uitschieters naar zeven. Normaliter geen probleem, alleen nu moesten we onder de brug door waardoor de mast gestreken moest worden. Na wat gerommel met waterplanten en uiteindelijk de mast plat, zijn we in Muiderzand terecht gekomen. Het was te laat om door te gaan naar IJmuiden en we moesten toch nog langs hofleveracier Kniest voor wat laatste boodschappen. Vertrek uit Huizen betekend niet dat het feesten over is want ook in Muiderzand kregen we super gezellig bezoek van goede vrienden.
Vervolgens zijn we naar IJmuiden gevaren om daar afscheid te nemen van Opa en Oma en Tante Caroline en Ome Sander met de kids, wederom super gezellig maar ook dubbel gezien het feit dat je elkaar een jaartje moet gaan missen.
De dag daarna hebben we koers gezet naar Calais. De weercondities waren dermate gunstig dat we direct naar Dieppe zijn gevaren. Enerzijds lekker dat je snel in Frankrijk bent, anderzijds kan de boot laten zien of ze geschikt is voor langere trips, de energiehuishouding is een puntje van aandacht met name het opwekken ervan. Na een korte tussenstop in Dieppe zijn we doorgeknald naar Brest. Met nadruk op knallen, we hadden op een gegeven moment 11.3 knopen op het log. En dat is best knap voor een beladen drijvende caravan. In Brest hebben we een stop van vijf dagen gehad om ons voor te bereiden op de meerdaagse naar A Coruña. De weerverwachting was gunstig dus zijn we op zaterdag naar het zuiden vertrokken. De wind heeft gedurende vier dagen op de kont van de boot gestaan wat in theorie een comfortabele oversteek betekend. De wind en dus ook de golven werden sterker waardoor het comfort soms even weg was. Daarentegen gaat dan de snelheid weer omhoog. Op de Golf van Biskaje was het super. Van relaxt genieten in de zon met daarna mooie zonsondergangen tot en met kolkend water langs de boot met een hoge bootsnelheid. Tot drie keer toe bezoek gekregen van dolfijnen, moeder walvis met kalf langszij en een postduif die een halve dag even uit kwam rusten. Kortom, afgevinkt en geslaagd.
Nu liggen we in de havenstad A Coruña, waar we van de lokale lekkernijen gaan genieten en een globale route naar het zuiden gaan plannen.
Vanaf hier neemt de ruimte tussen de emotionele golftoppen toe om vervolgens in het onbewust onbekwame gedeelte van ons brein te verdwijnen.

Groeten van de Hera

Vijf voor twaalf….

Een metafoor…. je zit in zo’n vergaarbak bij een Sub Tropisch zwemparadijs, te wachten tot je wordt meegesleurd door de wildwaterbaan. Je probeert je benen omhoog te tillen om op de rand te komen voorafgaand aan de afdaling. Op het moment dat je lichaam de vorm heeft aangenomen van een wokkel, voel je het water aan je benen trekken en wordt je uit het verzamelbad gezogen…op weg naar het avontuur! De onstuimige en kronkelige weg van huis naar het zwemparadijs is in vergetelheid gekomen wanneer je de eerste liters chloorhoudend water door je neusgaten voelt spuiten. Het maakt allemaal niets meer uit, je bent uit de ‘vergaarbak’!

Dit gevoel heeft ons in zijn greep. De denkbeeldige lijn tussen euforie en stress is flinterdun. To-do lijsten zijn inmiddels in de krantenbak verdwenen, grote vraagstukken zijn beantwoord en cursussen met goed resultaat afgerond. Met dat het einde van de voorbereidingen in zicht komt, vormen er andere gevoelens. Ja, het is de juiste keuze geweest om dit pad in te gaan. En dat het ons hoogst waarschijnlijk vele mooie ervaringen en momenten gaat brengen ligt ook in de lijn van verwachtingen. Maar waarom gaan onze beste vrienden nou juist in deze periode een kind verwachten….of staat mijn stokoude omaatje nog wel te wachten als we terugkomen…. is vaders dan nog wel hetzelfde met zijn MCI? Dat zijn goede vraagstukken als je lekker in de tuin zit met een glas wijn en volledig geassocieerd bent met de thuisomgeving, maar straks zijn we de ‘mensen op zee’. Mogelijk niet bereikbaar maar zeker niet binnen handbereik. Tegelijkertijd maken deze hersenspinsels het avontuur misschien nog wel meer klassiek. Tenminste, dat houden we ons voor.

Waarom zo’n reis…? Is vaak de terechte vraag van mensen om ons heen. Eerst grijpen we een beetje naar maatschappelijk gewenste antwoorden maar als je wat langer met de voorbereidingen bezig bent, kom je vanzelf bij de kern. Simpele rekensom; Mijn innerlijke onrust vermenigvuldigd met de hunkering naar avontuur plus besef van tijd vermenigvuldigd met vertrouwen in het kwadraat geeft als uitkomst een gezin met boot, dertien maanden avontuur. Simpeler  vertaald hebben wij als ouders de behoefte om met zijn vieren het avontuur op te zoeken en back to the basics te gaan. Elkaar te ontmoeten in mooie maar ook moeilijke momenten. Klinkt cliché maar even geen ‘rat-race’ Dat komt later wel. Ook laten we de jongens hun eigen wereldbeeld schetsen voordat het jeugdjournaal het voor ze doet.

Dit is even in een notendop de eerste aftrap van het blog. Wij hopen dat jullie, lieve vrienden en familie veel leesplezier beleven en dat we jullie inspireren met mooie verhalen en reisverslagen.

Crew van de Hera